Stepped care wordt vaak genoemd als dé manier om zorg doelmatig en patiëntgericht te organiseren. Maar in de praktijk zien we een hardnekkig misverstand ontstaan.

Stepped care gaat niet over een vaste volgorde van zorgverleners.
Het gaat over interventies – van laag naar hoog intensief – en het opschalen op basis van wat de patiënt nodig heeft.

Toch wordt het model regelmatig vertaald naar een hiërarchische route: eerst de ene professional, dan pas de andere. Dat is niet wat de literatuur beschrijft, en het heeft gevolgen voor hoe we naar elkaar kijken in de zorg.

Wat belangrijk is om scherp te houden:

• Stepped care is een interventiemodel, geen beroepsladder
• Besluitvorming vraagt om klinisch oordeel, niet om vaste routes
• Effectiviteit wordt gemeten door goede triage en monitoring
• De juiste zorg wordt bepaald door complexiteit en zorgvraag, niet functietitel

Voor de verpleegkundig specialist betekent dit iets fundamenteels.

De verpleegkundig specialist is een zelfstandig bevoegd behandelaar met eigen diagnostische en behandelverantwoordelijkheid. Binnen stepped care kan die rol zich op meerdere niveaus afspelen – afhankelijk van expertise en patiëntbehoefte.

Het structureel positioneren van de verpleegkundig specialist als ‘voorportaal’ is dan ook geen logisch gevolg van stepped care, maar een organisatorische keuze.

 Als we stepped care serieus nemen, vraagt dat om iets anders:
👉 Inzet op basis van deskundigheid
👉 Opschalen wanneer door vooraf vastgestelde criteria aangegeven wordt dat de respons onvoldoende is.
👉 Ruimte voor professioneel oordeel
👉 Samenwerking zonder hiërarchische aannames

 Alleen dan doen we recht aan zowel het model als aan de professionals die het uitvoeren.